Εφόσον υπάρχει Δήμαρχος και Δημοτική Αρχή, οι ευθύνες δεν μπορούν να μεταφέρονται αλλού. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: δεν μπορεί να γίνεται επίκληση σε «τεχνικές ευθύνες» ή σε άλλες επιμέρους αρμοδιότητες, όταν η πρώτη και βασική ευθύνη είναι πολιτική. Και όταν η πολιτική ηγεσία επιλέγει να αντιμετωπίζει με οκνηρία έργα που ο δημότης έχει καθημερινά μπροστά του, τότε η εμπιστοσύνη κλονίζεται και οι πολίτες αρχίζουν να αναζητούν μόνοι τους εναλλακτικές.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το έργο της ανάπλασης του Δημοτικού Κήπου, το οποίο δεν πρόκειται να παραδοθεί ούτε τώρα, μέσα στις πρώτες 15 ημέρες του Ιουνίου, όπως αρχικά αναμενόταν. Το συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα φαίνεται να έχει πλέον καταρρεύσει, με την πιθανότερη ημερομηνία παράδοσης να μετατίθεται για τα τέλη Αυγούστου — αν όχι και αργότερα. Τι είναι αυτό που καθυστερεί τόσο πολύ ένα έργο που θα έπρεπε ήδη να έχει ολοκληρωθεί; Γιατί ο χώρος παραμένει συνεχώς ένα εργοτάξιο; Και κυρίως, πότε επιτέλους θα μπορέσει να το χαρεί η κοινωνία, τα παιδιά και συνολικά οι δημότες;
Ο Δήμαρχος, αντί να δώσει σαφείς απαντήσεις, παραπέμπει σε άλλους φορείς για την τελική λύση. «Να δούμε τι θα μας πουν κι από την Αθήνα και από τη Διαχειριστική Αρχή στη Μυτιλήνη και θα αποφασίσουμε. Ο εργολάβος ζήτησε κι άλλο χρόνο», δήλωσε σε συνέντευξή του για το θέμα. Όμως, μέχρι πού μπορεί να φτάνει αυτή η μετάθεση ευθυνών; Πόσο ακόμη θα μένει ένα από τα πιο προβεβλημένα έργα σε κατάσταση εκκρεμότητας;
Ένα από τα έργα-βιτρίνα του σήμερα είναι ακριβώς ο Δημοτικός Κήπος — και η καθυστέρηση στην ολοκλήρωσή του δημιουργεί πλέον εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η δημοτική διοίκηση.
