Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΣΤ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ – Ν.ΤΑΧΙΑΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΕΛΕΙ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΟ 2027
Καλές οι ερωτήσεις και η τοποθέτηση του Στ. Μιχαηλίδη στη Βουλή -αναφορικά με την Ερώτηση που κατέθεσε για την πορεία του αεροδρομίου- ωστόσο η κυβέρνηση απαντά με περισσότερο ρεαλισμό, πατώντας πάνω στο χρονοδιάγραμμα που έχει οριστεί.
Εύκολα τα λέει ο κ. Μιχαηλίδης, αλλά προφανώς οι κυβερνητικοί έχουν πάρει τις αποφάσεις τους. Ας μη λησμονούμε δε ότι όλη η προσοχή του υπουργείο Μεταφορών είναι στραμμένη στην ολοκλήρωση του αεροδρομίου στο Καστέλι της Κρήτης καθώς και σε έργα αναβάθμισης νησιωτικών αεροδρομίων όπως της Πάρου. Η αλήθεια από την άλλη πλευρά είναι ότι η κυβέρνηση αυτό που είπε το κάνει. Αναβάθμισε το κτήριο, πρχώρησε τις διοικητικές αποβολές, ξεκίνησε την επέκταση του διαδρόμου προσγείωσης- απογείωσης. Αυτό ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει;
Το έργο χολένει στο χρονοδιάγραμμά του και στους παράγοντες ασφάλειας που περιβάλλουν μια πτήση σήμερα προς το νησί. Ο βρεγμένος διάδρομος και το καλοκαίρι η αύξηση της θερμοκρασίας. Δυστυχώς όμως έτσι θα πάμε. Από την στιγμή που το έργο ξεκίνησε, γνωρίζαμε ότι θα χρειαστεί χρόνος και τότε το παραδεχθήκαμε και από πάνω (ευχαριστίες στο υπουργείο και στον βουλευτή Νότη Μηταράκη, στην ΥΠΑ και στους εμπλεκόμενους). Τώρα πως μπορεί να αλλάξει όλο αυτό το χρονοδιάγραμμα; Ποιος θα πείσει και θα πειστεί πως μπορεί το έργο να μειώσει τους χρόνους κατασκευής του.
Το έργο έχει τον κατασκευαστή του
Το πρόβλημα του έργου είναι η εταιρία που το έχει αναλάβει και μόνο αυτό. Δεν έχει παραπάνω βάρδιες, δεν έχει το προσωπικό για να προχωρήσει με πιο γρήγορους ρυθμούς, δεν ξέρουμε κι αν έχει πληρωθεί για όσα μέχρι σήμερα έχουν γίνει. Είναι μια εταιρία που κανονικά θα έπρεπε να “πετάει” ωστόσο η ίδια με την νωθρότητα των εργασιών της “προκαλει” το κοινό αίσθημα ας πούμε. Ούτε ο υπουργός κάνει έργο, ούτε ο βουλευτής. Η εταιρία το κάνει το έργο και στην περίπτωση μας οι εμπλεκόμενοι έλαβαν το χρονοδιάγραμμα που εκείνη πρότεινε και το υιοθέτησαν. Καμία πίεση δεν ασκήθηκε γιατί άντε να βρεθεί άλλη εταιρία να το συνεχίσει, με διαγωνισμούς και διαδικασίες που θα μας πάνε κι άλλους μήνες παραπέρα.
Τι μένει λοιπόν; Να πιεστεί ο εργολάβος του έργου να κάνει περισσότερα σε ένα 24ωρο ή σε μια εβδομάδα. Να δημιουργηθούν ακόμη και οι συνθήκες σύμπραξης με άλλα σχήματα, εφόσον αυτό είναι νόμιμο, και να καλύψει το χρόνο που δείχνει να έχει χάσει. Και εκεί ναι, να σταθούμε με κατανόηση. Πολιτικά, ας μην περιμένουμε τίποτα παραπάνω.
