ΙΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΚΟΚΚΑΛΕΙΟ ΜΑΙΕΥΤΗΡΙΟ…ΜΙΑ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΔΡΟΜΟΣ
Δεν είναι η πρώτη φορά που αναφέρομαι σε αυτή την πονεμένη από κάθε πλευρά ιστορία. Δεκάδες νεοκλασσικά κτήρια που άλλοτε στόλιζαν με την παρουσία τους την δική μας πρωτεύουσα, σήμερα βυθίζονται στη λήθη των υπηρεσιών, ιδιοκτητών, αυτδιοίκησης και οργανισμών με τελική έκβαση την ερημοποίησή τους.
Υπάρχει δεδομένο πρόβλημα, τόσο όσο και η αναδιαμόρφωση και συντήρησή τους με χρήματα που ίσως δεν έχουν αναζητηθεί ποτέ.
Ιωνικό Κέντρο
Κάθε νεοκλασικό κουβαλά την ιστορία του, τις αναμνήσεις του αλλά διατηρεί και την θέση του στο χωροταξικό ιστό της πόλης. Για όλα τα κτήρια υπήρχε προορισμός. Για το Ιωνικό Κέντρο για παράδειγμα, που στέκει στην οδό Μιχ. Λιβανού και φιλοξένησε τις μεγαλύτερες πνευματικές φυσιογνωμίες της νεότερης εποχής, έφθανε μια αντιπαράθεση με την εκκλησία για να εγκαταλειφθεί λίγα χρόνια μετά την λειτουργία του και ο ιδρυτής του αείμνηστος Ισίδωρος Κιολέογλου να μεταφέρει το αντικείμενο του πνευματικού κέντρου στην Αθήνα . Σε κάποιους δεν άρεσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, σε κάποιους άλλους ο Χατζηδάκης ή ο Σπανουδάκης, ο Τσαρούχης, αλλά πρωτίστως αυτή η ιδέα της εξερεύνησης της πολιτιστικής μας Ιωνικής καταγωγής… Έφυγε ο Ισίδωρος και έκτοτε το πανέμορφο νεοκλασικό δεν βρήκε ρόλο. Σκαλωσιές, μπάζα και άλλα υλικά το κρατούν μακριά από κάθε είδους επισκευή και φυσικά και νέα χρήση.
Και δίπλα το Κοκκάλειο Μαιευτήριο
Μιλώντας για νεοκλασικά κτήρια δεν εννοούμε κάτι απλό. Είναι κτήρια μεγέθους, εμβαδού και παράδοσης που αναδεικνύουν ακόμη και σήμερα με τους σκελετούς τους την αστική εποχή του νησιού. Η πόλη της Χίου, η Χώρα, είναι γεμάτη από θαυμάσια κτήρια που δεν έχουν πλέον ενεργό ρόλο και φυσικά δεν υπάρχουν εμπνευστές για να τους παρέχουν μια δεύτερη ευκαιρία.
Το Κοκκάλειο Μαιευτήριο βρίσκεται επίσης στην οδό Λιβανού. Ως Μαιευτήριο πιθανώς θα το θυμάται ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων της εποχής του. Ωστόσο σήμερα κρέμεται μετέωρο με μόνη προστασία κάτι πανιά να σκεπάζουν την σημερινή του κατάσταση. Χτισμένο και αυτό σε καίριο και κεντρικό σημείο της πόλης, αυτό-διαλύεται από τα καιρικά και φυσικά φαινόμενα, αντί να αναζητηθεί μια λύση για την αξιοποίησή του.
Και το Νοσοκομείο!
Ασχέτως με τα παραπάνω, το «Σκυλίτσειο» Νοσοκομείο της Χίου διαθέτει ένα χαρτοφυλάκιο νεοκλασικών κτηρίων και άλλων ακινήτων που άγνωστο γιατί, από διοίκηση σε διοίκηση δεν κουνιέται φύλλο για την αξιοποίησή μέρους ή όλης αυτής της περιουσίας. Με στρεβλή λογική αδυνατούν να τα διαθέσουν στην κοινωνία σε οργανισμούς, ακόμη και στο Δήμο, προκειμένου να επιτύχουν την αξιοποίησή τους . Μια από τις τελευταίες δε ιδέες που υλοποιήθηκαν από το Νοσοκομείο, ήταν το γκρέμισμα της παλιάς ταβέρνας του Τάσσου στο μνημείο του Νικόλαου Πλαστήρα στον Όμιλο. Όταν ο ενοικιαστής έφυγε, μονομιάς έριξαν τα μηχανήματα μέσα να τα γκρεμίσουν όλα, χωρίς βέβαια να έχουν πλάνο και σχέδιο για το τι θα ακολουθήσει. Απλά να είναι αλάνα…
Το Νοσοκομείο και ο κάθε φορέας που δεν έχουν αρμοδιότητες μεσιτείας και βέβαια δεν γνωρίζουν πως να αξιοποιήσουν την περιουσία τους, πρέπει να επιδιώξουν την παροχή τους. Δεν υπάρχει καμία άλλη λογική. Ας τα δώσουν για αξιοποίηση, ένα προς ένα, κομμάτι με το κομμάτι, κτήριο με το κτήριο. Με αυτό το τρόπο ίσως καταφέρουν να αποκτήσουν και κάποιο πάγιο έσοδο για τις ανάγκες τους. Και η κοινωνία και οι φορείς πρέπει να συμβάλλουν για να μπορέσουν τα κτήρια και τα ακίνητα να γίνουν εκ νέου τμήματα της πόλης, κέντρα, σχολεία, οργανισμοί να στεγαστούν να τα αναδείξουν. Είναι μια συλλογική προσπάθεια που πρέπει να μας περιλαμβάνει όλους, διαφορετικά σε λίγα χρόνια θα κλαίμε τη μοίρα μας, όπως εξάλλου κάνουμε καθημερινά.
