Την αρνητική της εμπειρία καταγράφει η φοιτήτρια του Παν/μιου Αιγαίου Αφρ. Γκετζελή η οποία ήρθε αντιμέτωπη με το σχεδόν ανύπαρκτο Αστικό ΚΤΕΛ Χίου.
Η ίδια περιγράφει πως είχε πρόθεση να μεταβεί στο Νοσκομείο, ωστόσο τα δρομολόγια του Αστικού δεν εξυπηρετούσαν την ανάγκη της, μιας και ολοκληρώνονται κάπου μετά το μεσημέρι!
Να τι γράφει η κ. Γκετζελή:
“Συγγνώμη που θα χαλάσω λίγο το όμορφο κλίμα με τις φωτογραφίες και τις όμορφες αναρτήσεις για τη Χίο, αλλά πραγματικά δεν ήξερα πού αλλού να το πω. Το βίωσα σήμερα και δεν μπορώ να το αφήσω έτσι.
Πολύ όμορφο το νησί σας. Έχω περάσει πραγματικά πολύ όμορφα τα τελευταία δύο χρόνια εδώ ως φοιτήτρια. Έχω γνωρίσει καλούς ανθρώπους, έχω ζήσει στιγμές, έχω αγαπήσει μέρη. Αλλά υπάρχουν και πράγματα που δεν είναι καθόλου όμορφα. Σήμερα χρειάστηκε να πάω στο Νοσοκομείο.
Είμαι φοιτήτρια. Δεν έχω αυτοκίνητο. Δεν μπορώ να δίνω 10€ για ταξί πήγαινε-έλα κάθε φορά που χρειάζομαι γιατρό. Πήγα στη στάση για να πάρω το αστικό, όπως έκανα και άλλες φορές. Περίμενα. Δεν ερχόταν.
Μπαίνω να δω τα καινούρια δρομολόγια… Το τελευταίο δρομολόγιο για το Νοσοκομείο: 14:50!!! Η επιστροφή: γύρω στις 15:15. Δηλαδή μετά τις 3 το μεσημέρι, αν δεν έχεις αμάξι, απλά… δεν πας. Είναι δυνατόν το Νοσοκομείο ενός ολόκληρου νησιού να μην έχει απογευματινή συγκοινωνία; Είναι δυνατόν η πρόσβαση στην υγεία να εξαρτάται από το αν έχεις χρήματα για ταξί; Αναγκάστηκα να πάω με τα πόδια. Με τα αυτοκίνητα να περνούν δίπλα μου. Καθώς πεζοδρόμια από ένα σημείο και έπειτα είναι ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ. Γιατί; Γιατί το νησί θεωρεί φυσιολογικό να “κλείνει” τη συγκοινωνία προς το Νοσοκομείο στις 3.
Δεν μιλάμε για βόλτα. Μιλάμε για γιατρούς. Για εξετάσεις. Για πόνους. Για ανάγκη. Και δεν αφορά μόνο εμένα. Αφορά ηλικιωμένους. Μαμάδες με παιδιά. Ανθρώπους που δεν οδηγούν. Φοιτητές που σπουδάζουν εδώ. Αφορά όλους όσοι δεν έχουν την “πολυτέλεια” του αυτοκινήτου.
Εγώ μπορεί σε δύο χρόνια να φύγω. Αλλά οι κάτοικοι αυτού του νησιού θα μείνουν εδώ.
Και αξίζουν καλύτερα. Αυτό δεν είναι απλώς κακή οργάνωση. Είναι έλλειψη σεβασμού”.
