Ποιος αμφιβάλλει ότι η πόλη μας σταματά στο αυστηρώς «κέντρο» αφήνοντας στην μοίρα τους τις υπόλοιπες περιοχές πέριξ; Που είναι οι πεζοδρομήσεις σε Καλουτά, Βερίτη, Αεροπόρου Ροδοκανάκη που δεν ακούμε και δεν βλέπουμε εδώ και μια δεκαετία. Πως θα μπορέσει να αποκεντρωθεί η λογική Δήμου και υπρεσιακών παραγόντων;
Για όλα αυτά και άλλα αναφέρεται στο άρθρο του ο πολιτικός μηχανικός Γιάννης Σιδεράτος.
«Πρόσφατα παρουσιάστηκε σχέδιο παρεμβάσεων του Δήμου Χίου και αφορούσε την ολική επανασχεδίαση 17 οδών με σκοπό την βιώσιμη αστική κινητικότητα.
Ήδη στο κέντρο έχουν γίνει κατά γενική ομολογία πετυχημένες παρεμβάσεις. Προφανώς με τις νέες παρεμβάσεις θα υπάρχει περαιτέρω βελτίωση, όμως το σχέδιο που δόθηκε στη δημοσιότητα αφορά περιοχές και οδούς πάλι κοντά στο κέντρο της Χίου & πέριξ του Δημοτικού Κήπου.
Αυτό που πραγματικά λείπει και δυστυχώς δεν φαίνεται να υπάρχει σε κάποιο πλάνο σχεδίασης, είναι οι παρεμβάσεις σε κεντρικούς οδούς που λειτουργούν ως είσοδοι – έξοδοι προς την πόλη και εξυπηρετούν ολόκληρες συνοικίες.
Γιατί λογικά ο σκοπός είναι να υπάρχει πρόσβαση προς και από το κέντρο της πόλης, από κάθε αστική γειτονιά. Άρα το ζητούμενο είναι οι κεντρικές αρτηρίες να αποκτήσουν αρχικά πεζοδρόμιο και κατόπιν να γίνει πύκνωση προς αυτές, με την λογική της προσβασιμότητας ακόμα και από το πιο απομακρυσμένο σημείο της πόλης.
* Πρώτιστα δε στον σχεδιασμό για εύκολη προσβασιμότητα θα έπρεπε να είναι τα κτίρια που αφορούν την εκπαίδευση. Να υπάρχει ακόμα και βαθμολογία δυσκολίας στην προσέγγιση αυτών που υστερούν δραματικά, ώστε οι παρεμβάσεις να ξεκινήσουν από εκεί όπου υπάρχει η μεγαλύτερη ανάγκη .
* Στον νότο, οι οδοί Βερίτη και Αεροπόρου Ροδοκανάκη έχουν ανύπαρκτα πεζοδρόμια παρόλο που εκατοντάδες μαθητές τις χρησιμοποιούν καθημερινά (1ο, 3ο Λύκειο,TEENS) και αναγκάζονται να διασχίσουν μέχρι και μάνδρες με σίδερα για να φτάσουν στο σχολείο τους (φώτο). Βόρεια, στην οδό Καλουτά, το πεζοδρόμιο που υπάρχει στην πορεία προς Μύλους – Νοσοκομείο, εξαφανίζεται! Και οι τρεις οδοί είναι κεντρικές αρτηρίες της πόλης.
* Επιτέλους πρέπει να υπάρχει συνεργασία Περιφέρειας και Δήμου (αποχαρακτηρισμός οδών από επαρχιακές κλπ) ώστε να λυθεί επιτέλους το αλαλούμ τι ανήκει και σε ποιον, προς όφελος όλων των κατοίκων της Χίου.
Ο σχεδιασμός διαβάσεων – πεζοδρομίων – επαρκούς φωτισμού κρίνεται πρώτιστα στη πράξη. Να εξυπηρετεί την λογική ότι κάποιος μπορεί διασχίσει πεζά την πόλη. Χωρίς άγχος ατυχήματος. Να γίνεται με ασφάλεια, ακόμα και από άτομα με κινητικές δυσκολίες.
Δυστυχώς η “Βιώσιμη Αστική Κινητικότητα” κινείται αργά. Πολύ αργά, παρά τα άφθονα χρηματοδοτικά εργαλεία. Γίνονται βήματα προς τα εμπρός, αλλά βρισκόμαστε ακόμα πολύ μακριά σε σύγκριση με μία μέση ευρωπαϊκή πόλη».
